Wednesday, August 8, 2007

အမွန္တရားရဲ႕ ျဖားေရာင္းမႈ

အဲဒီ ျမင္ႏုိင္ခက္တဲ့ ၾကယ္ၾကီးေပါ့ ငါ့ကိုျဖားေရာင္း
ငါကလည္း ဒီလိုမ်ိဳးဆို...
အထီးက်န္ အလင္းေတြ တေထာင္းေထာင္းနဲ႕...

``ေဟာင္းသြားျပီလား
ေဟာင္းႏြမ္းျပီလား
ဟိုအရင္ငါနဲ႕ မင္းအခ်စ္
ဂႏၶ၀င္ ကဗ်ာတစ္ပုဒ္
အခမ္းနားဆံုး သီခ်င္းရယ္´´

ခုေတာ့ အဆို အငို တိတ္စရာဆိုလို႕
ဒီသီခ်င္းေလးပဲ႐ွိေတာ့...
ဦးေႏွာက္ထဲက မုန္တိုင္းတစ္လံုး ထြက္သြားတယ္
တိတ္တဆိတ္ပါပဲ...

အင္း...ပဲြတိုင္းေက်ာ္တဲ့
ဇာတ္လိုက္ၾကီးေရ...
ခင္ဗ်ား သိသင့္တယ္
ပန္းတစ္ပြင့္ေၾကြ႐ံုနဲ႕
အဖိုးတန္ အနမ္းေတြ ေသကုန္ၾကမယ္ဆိုတာ...

အင္းေပါ့ေလ...
အားျဖစ္ဖို႕ ေနေနသာသာ
အဆိပ္ေတြ ပစ္ေကၽြးေနတာေတာင္
စားခ်င္တဲ့သူေတြက
ခခယယ ႐ွိေနမွကိုး...

ျမစ္တစ္စင္း လမ္းေလွ်ာက္လာတယ္
ေကြ႕ေကြ႕ ေကာက္ေကာက္
သူ႕ေက်ာေပၚမွာေတာ့
အားေကာင္းတဲ့ ခါးသီးမႈေတြ ေ၀လို႕ လွ်ံလို႕...

ရထားတစ္စင္းေတာ့ ထြက္သြားျပန္ျပီ
ေျဖာင့္ေျဖာင့္တန္းတန္း
သူ႕ရင္ဘတ္ေပၚမွာ
အနမ္းေသေတြ လိမ္းလို႕ က်ံလို႕...။ ။